Ας μιλήσουμε για το Άσυλο..

Το σκοτάδι που κάλυψε για πάντα τη ζωή ενός δεκαπεντάχρονου αγοριού και της οικογένειάς του προχτές στο βράδυ στα Πατήσια, φώτισε άθελά του τη φρικτή πραγματικότητα που καθημερινά βιώνουν χιλιάδες άνθρωποι, που έφυγαν από τις χώρες τους διωγμένοι ή κυνηγημένοι,

δραπετεύοντας από πολέμους και καταπιεστικά καθεστώτα, προσπαθώντας να διασφαλίσουν τη ζωή και την ελευθερία τους. Είναι οι άνθρωποι που λέμε πρόσφυγες.
Οι πρόσφυγες έρχονται στην Ελλάδα ψάχνοντας λίγη ασφάλεια και ζεστασιά.  Tους περισσότερους από αυτούς, τους περιμένουν ο αυτοεξευτελισμός, η απώλεια της αξιοπρέπειας και η ντροπή.

Η οικογένεια από το Αφγανιστάν, ήρθε στην Αθήνα στα τέλη του Σεπτέμβρη. Στην προσπάθειά τους να πληροφορηθούν για τη δυνατότητά τους να ζητήσουν άσυλο, επισκέφτηκαν το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες στις 03/11.

Αφού τους ενημερώσαμε για το δικαίωμά τους και κρίνοντας ότι αποτελούν ιδιαιτέρως ευάλωτη περίπτωση, χρησιμοποιήσαμε μια πρακτική που δεν ακολουθούμε συχνά: Δώσαμε στην οικογένεια ειδικό παραπεμπτικό προς την Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, με παράκληση να διευκολυνθεί η πρόσβαση στην Π. Ράλλη, η κατάθεση αιτήματος ασύλου και η διαδικασία εξέτασης.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, αποτελεί δε την πάγια πραγματικότητα για τη χώρα μας, έτσι όπως αυτή περιγράφεται σε όλες τις εκθέσεις και αναφορές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και ειδικά το τελευταίο έτος. Η οικογένεια, που με βάση το νόμο δικαιούνταν πρόσβαση στο άσυλο, στέγη, τροφή και σχολείο για τα παιδιά, μη μπορώντας καν να μπει στην Π. Ράλλη, κατέληξε «χωρίς χαρτιά» και αναγκάστηκε να ψάχνει στα σκουπίδια για την επιβίωσή της, όχι γιατί δεν ήθελε άσυλο ή δεν το δικαιούνταν, αλλά γιατί η πολιτεία, με τις πρακτικές της, δεν επέτρεψε κάτι διαφορετικό.

Κάθε μέρα, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, γίνεται δέκτης δεκάδων καταγγελιών για ελλείψεις στο σύστημα ασύλου της χώρας μας. Κάθε μέρα, δεκάδες άνθρωποι, κουβαλώντας ο καθένας τη δική του τραγωδία, προσπαθούν να βρουν ένα στήριγμα βοήθειας. Αυτό είναι το άσυλο στην Ελλάδα σήμερα. Οι νόμοι έχουν ξεχαστεί, η ευρωπαϊκή οδηγία για τις συνθήκες υποδοχής δεν εφαρμόζεται, ενώ το ποσοστό χορήγησης ασύλου αγγίζει το εξευτελιστικό 0,04%. Η πρόσφατη έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας έδειξε πως το 2009 οι αιτήσεις ασύλου στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 20%. Είναι πάντα χρήσιμο να ξέρουμε το γιατί.

Μιλώντας για άσυλο, μιλάμε για ζωές. Μπορεί το αρμόδιο Υπουργείο να χορήγησε στην οικογένεια καθεστώς επικουρικής προστασίας, το πραγματικό όμως αίτημα των ανθρώπων αυτών είναι διαφορετικό. Άσυλο είναι αυτό που ζητούν, όχι κάτι άλλο. Ζητάμε λοιπόν από τις αρμόδιες Αρχές, να εξετάσουν - το συντομότερο δυνατόν και μόλις η κατάσταση το επιτρέψει - το αίτημα στην πραγματική του βάση.   Ζητάμε επίσης να εξεταστεί η χορήγηση επικουρικής προστασίας, σε όλα τα άτομα που προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες.

Το πολιτικό άσυλο αποτελεί δικαίωμα και δείγμα του πολιτισμού μιας χώρας. Με γνώμονα αυτό και με σεβασμό στην περίπτωση, θα σταθούμε δίπλα στην οικογένεια, εάν και εφόσον το επιλέξει, έτσι όπως 21 χρόνια τώρα βρισκόμαστε στο πλευρό του κάθε αιτούντα άσυλο και πρόσφυγα με όση δύναμη διαθέτουμε. Εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια, και την ειλικρινή συγγνώμη μας που δεν μπορέσαμε να βοηθήσουμε περισσότερο.



Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες